در کانون تحولی که ایران همراه با جنگ‌های ژوئن ۲۰۲۵ و فوریه ۲۰۲۶ در دکترین دفاعی و بازدارندگی خود تجربه کرده و به‌تدریج تثبیت شده است، رویکردی پیش‌دستانه و کنشگرانه قرار دارد. بر اساس این رویکرد، تهران تا حد زیادی از درک سنتی‌ای دست کشیده است که بر انتظار برای فعلیت یافتن تهدید و هدف حمله قرار گرفتن کشور و سپس تولید پاسخی واکنشی استوار بود. در عوض، گذاری به سوی فرهنگی راهبردی صورت گرفته است که انجام اقدامات پیش‌دستانه پیش از تبدیل شدن تهدید به واقعیت، نهادینه‌سازی وضعیت آمادگی دائمی و به‌کارگیری خودِ این آمادگی به‌عنوان ابزاری برای بازدارندگی را در نظر دارد. این تحول را همچنین می‌توان نسخه‌ای از رویکرد «دفاع پیشرو» دانست که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از دهه ۲۰۱۰ به این سو در مقیاس منطقه‌ای پرورانده و اکنون به سوی جبهه داخلی و عرصه اجتماعی گسترش یافته است.
این تحلیل با همکاری چاغاتای بالجی نوشته شده و نخستین بار در تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶ در مرکز مطالعات ایران (ایرام) منتشر شده است.