Όταν δημιουργήσαμε για πρώτη φορά τον ιστότοπο το 2017, είχα γράψει ένα κείμενο που θα απαντούσε ευθέως στο ερώτημα «Τι είναι η Ηχώ του Σιμούργκ;». Το κείμενο είχε χαθεί μαζί με τον ιστότοπο. Πρόσφατα, όταν κατάφερα να βρω ξανά τον ιστότοπο και το κείμενο, είχα την ευκαιρία να το ξαναδιαβάσω. Ήθελα να το μοιραστώ και εδώ και να μείνει ως αρχείο για όσους ρωτούν «Τι είναι η Ηχώ του Σιμούργκ;»:
Κρυφά και φανερά… όσα πουλιά υπήρχαν στον κόσμο συγκεντρώθηκαν.
Και όλα είπαν: «Τώρα καμιά χώρα δεν είναι χωρίς βασιλιά.
Πώς γίνεται η δική μας χώρα να μένει χωρίς βασιλιά;
Από εδώ και πέρα δεν μπορούμε πια να μείνουμε χωρίς βασιλιά.
Ας βοηθήσουμε το ένα το άλλο, κι ας ψάξουμε τουλάχιστον να βρούμε έναν βασιλιά για εμάς.
Γιατί, αν μια χώρα δεν έχει βασιλιά, ο στρατός της χάνει την τάξη του»…
Όλα συγκεντρώθηκαν σ’ έναν τόπο και άρχισαν να ψάχνουν βασιλιά για τον εαυτό τους.
(Mantıku't-Tayr, μετάφραση Abdülbaki Gölpınarlı)
Έτσι αρχίζει η ιστορία των πουλιών του κόσμου που αναζητούν τον Σιμούργκ.
Σιμούργκ…
Το μυθικό πουλί που αναφέρεται σε τόσα έργα, με πρώτο το Σαχναμέ…
Κάθε φορά που κάποιος πρόκειται να βρεθεί σε δύσκολη θέση, εκείνος είναι που σπεύδει πάντα να τον βοηθήσει, τον προστατεύει και τον φροντίζει.
Ο Σιμούργκ είναι μια ιδέα.
Είναι το όνομα του πουλιού που γνωρίζει τα πάντα,
Που ζει στα κλαδιά του δέντρου της γνώσης,
Που δεν προσγειώνεται ποτέ στη γη,
Που πάντα ξαναγεννιέται από τις στάχτες του
Και μάλιστα πιο ζωντανό.
Είναι γνωστό με πολλά ονόματα, όπως
Phoenix, Zümrüd-ü Anka,
Syenah, Kerkes, Dumrul,
Senmurw, Sina-mrü.
Είναι ο βασιλιάς.
Είναι το ιδανικό.
Είναι εκείνος του οποίου τον δρόμο ακολουθούν.
Και καθόλου εύκολο δεν είναι να βαδίσει κανείς στον δρόμο του.
Ζει πίσω από το όρος Καφ.
Για να φτάσει κανείς κοντά του, υπάρχουν εμπόδια, το ένα πιο δύσκολο από το άλλο.
Έτσι, πουλιά κάθε είδους,
Αρχίζουν να πετούν προς τον Σιμούργκ.
Τόσα πουλιά
Με διαφορετικά γνωρίσματα,
Με διαφορετικά χρώματα,
Με διαφορετικά μεγέθη,
Για χάρη «Ενός σκοπού»
Έχουν γίνει «Ένα»,
Βρίσκονται στον δρόμο.
Αν ρωτήσετε ένα ένα εκείνα τα πουλιά,
Το καθένα έχει την αποφασιστικότητα και την ικανότητα να πετάξει κοντά στον Σιμούργκ.
Όμως η πραγματικότητα δεν είναι έτσι.
Ένα ένα χάνονται και φεύγουν.
Άλλο δεν αντέχει τις δυσκολίες
Άλλο παρασύρεται από τις διασκεδάσεις
Άλλο χάνει την πίστη του
Άλλο μπλέκεται σε άλλες ασχολίες.
Στο τέλος, μόνο τριάντα μπορούν να διανύσουν αυτόν τον δρόμο
Φτάνουν στο κατώφλι της πόρτας του Σιμούργκ
Και τότε βλέπουν πως τα ίδια είναι ο Σιμούργκ.
Αυτά τα τριάντα πουλιά ήταν, τελικά, ο ίδιος ο Σιμούργκ.
Γιατί στα περσικά Σι σημαίνει τριάντα
Και Μουργκ (morg) σημαίνει πουλί
Δηλαδή αυτά τα τριάντα πουλιά
Ήταν ο ίδιος ο Σι-μούργκ
Ούτε είκοσι εννέα
Ούτε τριάντα ένα…
Αυτά τα τριάντα πουλιά,
Που κατάφεραν να βαδίσουν τον δρόμο,
Να φτάσουν στο ιδανικό τους,
Να ξεπεράσουν τις δυσκολίες,
Ήταν ο Σιμούργκ…
Η «Ηχώ του Σιμούργκ» αποτελείται από πουλιά διαφορετικών γνωρισμάτων που ακολουθούν ένα ιδανικό.
Άλλο είναι μικρό και ανυπεράσπιστο σαν σπουργίτι
Άλλο έχει οξεία όραση και μεγάλο σώμα σαν αετός
Όμως
Οι σκοποί είναι ίδιοι.
Οι δρόμοι είναι ίδιοι.
Ο Αττάρ περιγράφει ως εξής την περιπέτεια των πουλιών που έφτασαν στον Σιμούργκ:
«Χρόνια πετούσαν σε ανηφόρες και κατηφόρες.
Ξόδεψαν μια μακριά ζωή σε εκείνον τον δρόμο.
Είναι δυνατόν να περιγραφούν όσα συνάντησαν σ’ αυτόν τον δρόμο;
Αν κι εσύ κάποια μέρα βρεθείς σ’ αυτόν τον δρόμο,
Θα δεις ένα ένα τα απόκρημνα περάσματά του και θα καταλάβεις.
Τότε θα καταλάβεις όσα τους συνέβησαν,
Θα ξέρεις ολοκάθαρα σε τι κατάσταση βρέθηκαν, πώς περιπλανήθηκαν εδώ κι εκεί.
Τελικά, πολύ λίγα από εκείνα τα πουλιά κατάφεραν να φτάσουν ενώπιόν του.
Πολύ λίγα από εκείνα τα πουλιά έφτασαν σ’ εκείνη τη βαθμίδα.
Μόνο ένα στα χίλια προχώρησε στον δρόμο και έφτασε εκεί.
Μερικά πνίγηκαν και έμειναν στις θάλασσες.
Μερικά χάθηκαν στους δρόμους και έφυγαν.
Κάποια πέθαναν από τη ζέστη και τη δίψα στις κορυφές των ψηλών βουνών.
Σε κάποια κάηκαν τα φτερά από την κάψα του ήλιου και ψήθηκαν οι καρδιές τους.
Μερικά τα κατασπάραξαν και τα αφάνισαν με άθλιο τρόπο, μέσα σε μια στιγμή, τα λιοντάρια και οι τίγρεις του δρόμου.
Κάποια άλλα βούλιαξαν στη λάσπη των κακών νερών, χάθηκαν και έφυγαν.
Μερικά δίψασαν σ’ εκείνες τις ερήμους.
Έφτασαν στη θάλασσα με χείλη κατάξερα, κι όμως πέθαναν βασανιστικά από τη δίψα!
Μερικά σκοτώθηκαν μόνα τους σαν τρελά από τον πόθο για έναν σπόρο.
Μερικά έπαθαν βαριές αρρώστιες, έμειναν πίσω και αποχωρίστηκαν το καραβάνι.
Μερικά απορροφήθηκαν από τα παράξενα πράγματα του δρόμου κι έμειναν καθηλωμένα εκεί.
Μερικά πάλι παρασύρθηκαν από τα θεάματα, τη μουσική και τον χορό·
Έσκυψαν το κεφάλι και παραιτήθηκαν από την αναζήτηση του προορισμού τους.
Τελικά, μόνο ένα από εκατοντάδες χιλιάδες πουλιά δεν επέστρεψε.
Έτσι, μόνο τριάντα πουλιά κατάφεραν να φτάσουν εκεί.
Τα πουλιά που είχαν πάρει τον δρόμο γέμιζαν έναν ολόκληρο κόσμο. Μα τελικά τριάντα πουλιά έφτασαν εκεί.
Τριάντα πουλιά με καρδιές ραγισμένες, ψυχές εξαντλημένες, σώματα κουρασμένα,
Χωρίς μπράτσα και φτερά, άρρωστα και εξαθλιωμένα».
(Mantıku't-Tayr, μετάφραση Abdülbaki Gölpınarlı)
Κάθε έργο που γίνεται είναι ένα φτερούγισμα προς τον Σιμούργκ…
Κάθε έργο που γίνεται είναι μια ηχώ από τον Σιμούργκ…
Η ηχώ του Σιμούργκ…