Η υψηλής έντασης σύγκρουση Ιράν–Ισραήλ που σημειώθηκε μεταξύ 13 και 24 Ιουνίου 2025 υπερέβη τα πρότυπα του συμβατικού διακρατικού πολέμου. Η περίοδος αυτή καταγράφηκε ως εμπλοκή σε πολλαπλά πεδία και με πολλούς δρώντες. Το σύνολο των στόχων εκτεινόταν στις πυρηνικές υποδομές, στα κέντρα διοίκησης και ελέγχου, στις ενεργειακές γραμμές, στους κόμβους εσωτερικής ασφάλειας και στα σημεία γνωσιακής και ψυχολογικής επιρροής. Μέσω κοινού επιχειρησιακού σχεδιασμού, που υλοποιήθηκε με δίκτυα πληρεξουσίων και τοπικούς εταίρους, προκλήθηκαν ταυτόχρονες επιδράσεις όχι μόνο με χερσαία, ναυτικά και αεροπορικά μέσα, αλλά και στον κυβερνοχώρο, στο διάστημα, στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και στο πληροφοριακό/ψυχολογικό πεδίο. Έτσι, ασκήθηκε πίεση όχι μόνο στη στρατιωτική ικανότητα του Ιράν, αλλά και στον κύκλο OODA και στην αρχιτεκτονική αποτροπής του, με τη λογική ενός kill-web (δικτύου εμπλοκής/δικτύου πληγμάτων).
Η κατάπαυση του πυρός που ανακοινώθηκε στις 24 Ιουνίου δεν προκάλεσε ρήξη στους στρατηγικούς προσανατολισμούς των μερών ούτε μόνιμη επανεξισορρόπηση στη διάθεση των δυνάμεών τους· απλώς μετέφερε τη σύγκρουση σε μια ενδιάμεση φάση (intra-conflict). Η Τεχεράνη ερμήνευσε αυτή την περίοδο ως ευκαιρία «επανατοποθέτησης και αποκατάστασης δυνατοτήτων» και έθεσε ταυτόχρονα σε εφαρμογή μέτρα όπως η ανασυγκρότηση των στρωμάτων αεράμυνας, η εξασφάλιση εφεδρικών δομών διοίκησης, η ανάκαμψη των κύκλων παραγωγής και διανομής πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, η προσαρμογή της στάσης στο ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και στον ηλεκτρονικό πόλεμο (EMS-EW), η επανενεργοποίηση των δικτύων πληρεξουσίων και η επικαιροποίηση των αλυσίδων πολιτικής άμυνας και εκκένωσης. ...
Για να διαβάσετε τη συνέχεια της ανάλυσης, πατήστε εδώ