اعدام شیوه‌ای از مجازات است که در طول قرن‌ها به دلایل گوناگون بر انسان‌ها اعمال شده است. این شیوه، از سنگین‌ترین جرم‌ها تا خودسرانه‌ترین تصمیم‌ها، نسل‌به‌نسل ادامه یافته است. در این نوشته می‌خواهم به‌اختصار از شیوه‌ای از اعدام سخن بگویم که در ایران پدید آمد و در دورهٔ هخامنشی به کار می‌رفت: «دو کرجی (do kereci)» یا به نام آن در زبان‌های غربی، «Scaphism» (یونانی: Σκάφη)...
منابع از این سخن می‌گویند که پارس‌ها بارها این شیوهٔ دردناک اعدام را، به‌ویژه در مورد شورشیان یونانی، به کار برده‌اند. مستریوس پلوتارک، تاریخ‌نگار یونانی، و زوناراس، وقایع‌نگار بیزانسی سدهٔ دوازدهم، از کسانی هستند که این شیوهٔ اعدام را با جزئیات شرح داده‌اند.
حال به سراغ شیوهٔ اعدام برویم. چون شاه را بسیار خشمگین کرده‌ایم، مأمورانش ابتدا ما را به یک قایق می‌بندند. سپس قایق دومی روی ما می‌گذارند. اما صورت، پاها و بازوهای ما از میان این دو قایق که اندازه‌هایشان با دقت تنظیم شده، بیرون می‌ماند. مأموران شاه خشمگین مخلوطی از شیر و عسل درست می‌کنند و آن را به ما تعارف می‌کنند. دستور می‌دهند تا خرخره از این مخلوط بخوریم و آن را در دهانمان می‌ریزند. اگر احیاناً خوردن را نپذیریم، تهدید می‌کنند که در چشم‌هایمان میخ فرو خواهند کرد و به‌زور به ما می‌خورانند؛ و اگر نخوریم، واقعاً میخ را فرو می‌کنند. سپس سربازان شاه خشمگین با دقت فراوان (!) صورت و بدنمان را به این مخلوط آغشته می‌کنند. سرمان را می‌گیرند و صورت و سر آغشته به مخلوط را به‌سوی خورشید می‌چرخانند. به این ترتیب، درحالی‌که مخلوط شیرین روی پوستمان خشک می‌شود، حشرات را نیز به‌سوی ما می‌کشانند. سپس ما را با قایقی که به آن بسته شده‌ایم به‌سوی باتلاق می‌فرستند. طبیعتاً همهٔ حشرات و جانوران موذی باتلاق به شیر و عسل و شکر هجوم می‌آورند. به‌مرور کرم‌ها و لاروها پیدا می‌شوند و حدود دو هفته بعد، بر اثر خورده‌شدن توسط حشرات می‌میریم. برای مثال، در یکی از موارد اعدام که در منابع آمده، فردی که به این شیوه اعدام شده بود پس از ۱۷ روز مرده است. یعنی ۱۷ روز تمام در میان باتلاق، گرسنه و تشنه، منتظر مانده تا حشرات او را بجوند و بکشند... خلاصه اینکه ظاهراً بهای خشمگین کردن شاه در آن دوران اندکی سنگین بوده است...
این نوشته نخستین بار در KAF منتشر شده است.